Spółka z oo podatki a obowiązki podatnika albo płatnika

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (spółka z o.o.) stanowi jedną z najczęściej wybieranych form prawnych prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Przedsiębiorcy decydują się na nią ze względu na bezpieczeństwo osobistego majątku oraz elastyczność w kształtowaniu struktury właścicielskiej. Jednak odrębność prawna spółki niesie za sobą istotne konsekwencje na gruncie prawa podatkowego. W przeciwieństwie do jednoosobowej działalności gospodarczej, gdzie właściciel i firma stanowią jedność podatkową, spółka z o.o. posiada pełną podmiotowość podatkową. Oznacza to, że w relacjach z fiskusem spółka występuje w dwóch zasadniczych rolach: jako podatnik, który samodzielnie rozlicza własne podatki, oraz jako płatnik, na którym ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia podatku należnego od innych osób. Zrozumienie tych dwóch ról, właściwe przyporządkowanie obowiązków oraz bezwzględne przestrzeganie ustawowych terminów to klucz do uniknięcia dotkliwych sankcji karnoskarbowych oraz osobistej odpowiedzialności członków zarządu.

Podatnik a płatnik – fundamentalne różnice w świetle Ordynacji podatkowej

Aby prawidłowo zarządzać finansami i obowiązkami sprawozdawczymi w spółce z o.o., należy przede wszystkim zrozumieć różnicę pomiędzy statusem podatnika a płatnika. Choć w codziennym języku biznesowym pojęcia te bywają stosowane zamiennie, na gruncie polskiego prawa podatkowego – a dokładniej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa – mają one zupełnie inne znaczenie i rodzą odmienne konsekwencje prawne.

Zgodnie z art. 7 Ordynacji podatkowej, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. W przypadku spółki z o.o., która posiada osobowość prawną, status podatnika oznacza, że to sama spółka jest zobowiązana do zapłaty podatku od własnych dochodów lub realizowanych czynności podlegających opodatkowaniu. Klasycznym przykładem jest podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) oraz podatek od towarów i usług (VAT). W tych obszarach spółka rozlicza własną działalność gospodarczą, wykazując przychody, koszty ich uzyskania oraz podatek należny i naliczony.

Z kolei art. 8 Ordynacji podatkowej definiuje płatnika jako podmiot, który na podstawie przepisów prawa podatkowego jest obowiązany do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. W tej relacji spółka z o.o. nie płaci podatku z własnej kieszeni (choć fizycznie dokonuje przelewu), lecz pośredniczy między rzeczywistym podatnikiem a urzędem skarbowym. Najczęstszą sytuacją, w której spółka staje się płatnikiem, jest zatrudnianie pracowników na podstawie umowy o pracę lub umów cywilnoprawnych. Podatnikiem jest wówczas pracownik, który osiąga dochód, natomiast spółka z o.o. jako płatnik ma ustawowy obowiązek obliczyć zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT), potrącić ją z wynagrodzenia pracownika i przekazać na rachunek urzędu skarbowego. Podobna rola przypada spółce przy wypłacie dywidend wspólnikom czy regulowaniu należności licencyjnych na rzecz podmiotów zagranicznych (podatek u źródła – WHT).

Spółka z o.o. jako podatnik – podatek CIT i VAT

Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT)

Jasnym jest, że jako samodzielna osoba prawna, spółka z o.o. podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (CIT). Oznacza to, że dochody wypracowane przez spółkę są opodatkowane na poziomie samej spółki, zanim jakakolwiek kwota zostanie wypłacona wspólnikom. W polskim systemie podatkowym obowiązują dwie podstawowe stawki podatku CIT:

Stawka preferencyjna 9% – przeznaczona dla tzw. małych podatników oraz podmiotów rozpoczynających działalność gospodarczą w pierwszym roku podatkowym. Status małego podatnika przysługuje spółkom, których przychody ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyły w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 milionów euro. Należy jednak pamiętać, że stawka 9% nie ma zastosowania do przychodów z zysków kapitałowych (np. ze sprzedaży udziałów, dywidend), które zawsze są opodatkowane stawką 19%.
Stawka podstawowa 19% – stosowana przez spółki, które nie spełniają kryteriów małego podatnika lub przekroczyły próg przychodowy w trakcie roku podatkowego, a także w odniesieniu do wspomnianych zysków kapitałowych.

Alternatywną formą opodatkowania, która zyskuje coraz większą popularność, jest ryczałt od dochodów spółek, powszechnie nazywany estońskim CIT-em. Istotą tego rozwiązania jest przesunięcie momentu powstania obowiązku podatkowego. Spółka nie płaci podatku dochodowego tak długo, jak długo wypracowane zyski pozostają w firmie i są reinwestowane. Podatek pojawia się dopiero w momencie wypłaty zysku na rzecz wspólników (np. w formie dywidendy) lub przeznaczenia go na pokrycie wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą (tzw. ukryte zyski). Choć estoński CIT wiąże się z wieloma korzyściami płynnościowymi, wymaga spełnienia szeregu warunków formalnych (m.in. odpowiedniej struktury własnościowej, zatrudniania określonej liczby pracowników oraz braku udziałów w innych podmiotach).

Warto głębiej przyjrzeć się estońskiemu CIT-owi, gdyż jest to rozwiązanie korzystne, ale wymagające dużej ostrożności. Choć brak podatku przy braku dystrybucji zysków brzmi kusząco, zarząd musi stale monitorować tzw. ukryte zyski. Ukrytym zyskiem może być np. wynagrodzenie wspólnika z tytułu innych umów przewyższające rynkowe standardy, odsetki od pożyczki udzielonej spółce przez wspólnika, czy nawet użytkowanie samochodów służbowych do celów prywatnych przez udziałowców. Każde takie zdarzenie podlega opodatkowaniu estońskim CIT na bieżąco, co niweczy korzyść z odroczenia podatku. Dlatego decyzja o wejściu w ten system musi być poprzedzona szczegółową analizą struktury wydatków spółki.

Podstawowym obowiązkiem spółki jako podatnika CIT jest składanie rocznego zeznania podatkowego na formularzu CIT-8. Deklarację tę należy złożyć do urzędu skarbowego do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym (najczęściej do 31 marca, jeśli rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym). W tym samym terminie spółka musi wpłacić należny podatek wynikający z zeznania. W trakcie roku podatkowego spółka ma również obowiązek kalkulować i wpłacać miesięczne (lub kwartalne, przy spełnieniu określonych warunków) zaliczki na podatek CIT do 20. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni.

Podatek od towarów i usług (VAT)

Spółka z o.o. może również posiadać status podatnika podatku od towarów i usług (VAT). Rejestracja jako podatnik VAT czynny może być obowiązkowa lub dobrowolna. Zwolnienie podmiotowe z VAT przysługuje spółkom, których wartość sprzedaży nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Istnieje jednak długa lista działalności, które wykluczają możliwość skorzystania ze zwolnienia już od pierwszej transakcji – należą do nich m.in. usługi doradcze, prawnicze, jubilerskie, a także sprzedaż niektórych towarów (np. elektroniki, kosmetyków, części samochodowych).

Jako czynny podatnik VAT, spółka z o.o. jest zobowiązana do:

Wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż towarów i usług z zastosowaniem właściwych stawek podatku (23%, 8%, 5%, 0% lub zwolnienia przedmiotowego).
Prowadzenia szczegółowej ewidencji zakupu i sprzedaży VAT w formie elektronicznej.
Wysyłania co miesiąc (lub co kwartał) do urzędu skarbowego jednolitego pliku kontrolnego JPK_V7M (lub JPK_V7K) do 25. dnia miesiąca następującego po okresie rozliczeniowym. Plik ten łączy w sobie część deklaracyjną oraz ewidencyjną.
Wpłacania nadwyżki podatku należnego (ze sprzedaży) nad podatkiem naliczonym (z zakupów) na indywidualny mikrorachunek podatkowy w terminie do 25. dnia miesiąca.

W obszarze podatku VAT na spółce ciążą również obowiązki związane z tzw. białą listą podatników. Jest to publiczny rejestr prowadzony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, zawierający m.in. numery rachunków bankowych zarejestrowanych podatników VAT. Dokonując płatności na rzecz kontrahenta o wartości przekraczającej 15 000 zł brutto, spółka z o.o. musi bezwzględnie przelać środki na rachunek widniejący na białej liście. Niedopełnienie tego obowiązku grozi brakiem możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów w CIT oraz solidarną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe sprzedawcy w VAT.

Warto również doprecyzować funkcjonowanie mechanizmu podzielonej płatności (MPP). Obowiązkowy split payment ma zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy warunki: należność brutto przekracza 15 000 zł (lub równowartość w walucie obcej), transakcja dotyczy towarów lub usług wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy o VAT, a sprzedawca i nabywca są podatnikami VAT. Jeśli spółka z o.o. otrzyma fakturę z adnotacją „mechanizm podzielonej płatności” i zignoruje ten zapis, dokonując zwykłego przelewu, urząd skarbowy może nałożyć na nią sankcję w wysokości do 30% kwoty podatku VAT wykazanego na tej fakturze. Co więcej, solidarna odpowiedzialność za zaległości podatkowe dostawcy staje się wtedy realnym zagrożeniem.

Spółka z o.o. jako płatnik – podatki PIT i WHT

Obowiązki płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT)

Status płatnika podatku PIT pojawia się w momencie, gdy spółka z o.o. zaczyna zatrudniać ludzi lub dokonywać wypłat na rzecz osób fizycznych. Najczęstsze sytuacje generujące obowiązki płatnika to:

Zatrudnianie pracowników na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenie lub umowy o dzieło.
Wypłata wynagrodzeń dla członków zarządu z tytułu powołania na mocy uchwały wspólników.
Wypłata dywidend na rzecz wspólników będących osobami fizycznymi.

W każdym z tych przypadków spółka z o.o. nie może po prostu wypłacić kwoty brutto. Jej ustawowym zadaniem jest obliczenie należnej zaliczki na podatek dochodowy (lub zryczałtowanego podatku), potrącenie tej kwoty z wynagrodzenia lub dywidendy, a następnie przekazanie jej do urzędu skarbowego. Terminy i deklaracje, o których musi pamiętać spółka jako płatnik PIT, to:

Miesięczne zaliczki – pobrane w danym miesiącu kwoty podatku należy wpłacić na mikrorachunek podatkowy spółki do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu pobrania zaliczki.
Deklaracja PIT-4R – roczna deklaracja o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy, którą spółka musi złożyć do urzędu skarbowego do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym.
Informacja PIT-11 – imienna informacja o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy dla każdego pracownika/zleceniobiorcy. Spółka ma obowiązek przesłać ją drogą elektroniczną do urzędu skarbowego do końca stycznia, natomiast samemu podatnikowi (pracownikowi) musi ją dostarczyć do końca lutego.
Deklaracja PIT-8AR – stosowana w przypadku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego (np. od dywidend czy małych zleceń do 200 zł). Składa się ją również do końca stycznia.

Podatek u źródła (WHT – Withholding Tax)

Spółka z o.o. staje się płatnikiem podatku u źródła (WHT), gdy dokonuje wypłat na rzecz zagranicznych osób fizycznych lub prawnych (nierezydentów podatkowych w Polsce) z tytułów wymienionych w ustawie o CIT i ustawie o PIT. Dotyczy to w szczególności wypłat z tytułu dywidend, odsetek, należności licencjonowanych (np. za użytkowanie oprogramowania komputerowego) oraz opłat za określone usługi niematerialne (np. doradcze, prawne, reklamowe, zarządzania).

Podstawowa stawka WHT wynosi zazwyczaj 15% lub 20%. Jednak na mocy międzynarodowych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO) lub unijnych dyrektyw, stawka ta może zostać obniżona, a transakcja może nawet podlegać całkowitemu zwolnieniu z opodatkowania. Aby spółka mogła legalnie zastosować preferencyjne warunki, musi spełnić rygorystyczne wymogi formalne:

Posiadać aktualny certyfikat rezydencji podatkowej zagranicznego odbiorcy płatności.
Dochować tzw. należytej staranności przy weryfikacji, czy odbiorca należności jest jej rzeczywistym właścicielem (beneficial owner) i prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju swojej rezydencji.

W przypadku przekroczenia progu wypłat na rzecz jednego podmiotu w wysokości 2 milionów złotych w roku podatkowym, wchodzi w życie mechanizm „pay and refund” (płać i żądaj zwrotu). Spółka jako płatnik musi wówczas pobrać podatek według stawki krajowej, a zagraniczny kontrahent lub sama spółka mogą ubiegać się o jego zwrot po wykazaniu spełnienia warunków do zwolnienia.

Obowiązki w zakresie cen transferowych (Transfer Pricing)

Kolejnym niezwykle istotnym aspektem działalności spółki z o.o. jako podatnika są regulacje dotyczące cen transferowych. Dotyczą one transakcji zawieranych pomiędzy podmiotami powiązanymi, czyli np. pomiędzy spółką a jej wspólnikami, członkami zarządu, czy innymi spółkami z tej samej grupy kapitałowej. Ustawa o CIT nakłada na spółki obowiązek ustalania warunków takich transakcji na poziomie rynkowym – czyli takim, jaki ustaliłyby między sobą podmioty niezależne.

Jeżeli wartość transakcji kontrolowanej o charakterze jednorodnym przekroczy w roku obrotowym określone ustawowo progi dokumentacyjne (np. 10 000 000 zł dla transakcji towarowych i finansowych, 2 000 000 zł dla transakcji usługowych), spółka z o.o. jest zobządzana do sporządzenia lokalnej dokumentacji cen transferowych (Local File). Dodatkowo, spółki te muszą złożyć do Szefa KAS informację o cenach transferowych na formularzu TPR-C. Niedopełnienie tych obowiązków lub ustalenie cen odbiegających od rynkowych grozi nałożeniem przez urząd skarbowy dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz sankcjami karnoskarbowymi dla zarządu.

Harmonogram podatkowy spółki z o.o. – kluczowe terminy

Dla zachowania płynności i uniknięcia sporów z fiskusem, zarząd spółki z o.o. musi ściśle kontrolować kalendarz podatkowy. Poniżej przedstawiamy najważniejsze terminy w ujęciu miesięcznym i rocznym:

Do 20. dnia każdego miesiąca:
- Wpłata zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) za poprzedni miesiąc.
- Wpłata pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) od wynagrodzeń pracowników, zleceniobiorców oraz członków zarządu za poprzedni miesiąc.
Do 25. dnia każdego miesiąca:
- Złożenie pliku JPK_V7M (lub JPK_V7K za kwartał) do urzędu skarbowego.
- Wpłata należnego podatku VAT za poprzedni miesiąc (lub kwartał).
Do 31 stycznia:
- Złożenie rocznych deklaracji PIT-4R oraz PIT-8AR do urzędu skarbowego (jako płatnik).
- Przesłanie informacji PIT-11 do urzędu skarbowego drogą elektroniczną (jako płatnik).
Do 28 lutego:
- Przekazanie informacji PIT-11 podatnikom (pracownikom, zleceniobiorcom).
Do 31 marca (lub końca 3. miesiąca nowego roku obrotowego):
- Złożenie rocznego zeznania podatkowego CIT-8 wraz z załącznikami (jako podatnik).
- Wpłata podatku rocznego CIT wynikającego z zeznania CIT-8.
- Sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego spółki.

Najczęstsze błędy i ryzyka podatkowe w spółce z o.o.

Prowadzenie rozliczeń podatkowych w spółce z o.o. jest znacznie bardziej skomplikowane niż w przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej. Do najczęstszych błędów popełnianych przez przedsiębiorców należą:

Mieszanie finansów osobistych z firmowymi – wspólnicy i członkowie zarządu często traktują rachunek bankowy spółki jak własny portfel. Każda wypłata środków ze spółki musi mieć jasną podstawę prawną. Dowolne przelewy bez udokumentowania mogą zostać zakwalifikowane przez urząd skarbowy jako tzw. ukryte zyski (szczególnie przy estońskim CIT) lub nieodpłatne świadczenia, co wiąże się z koniecznością zapłaty dodatkowego podatku i odsetek.
Błędna kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów (KUP) – zaliczanie do kosztów spółki wydatków o charakterze ściśle osobistym wspólników lub członków zarządu (np. prywatne wyjazdy wakacyjne, zakupy spożywcze niezwiązane z reprezentacją, luksusowa odzież). Urzędy skarbowe podczas kontroli skrupulatnie badają związek przyczynowo-skutkowy między poniesionym wydatkiem a osiągnięciem przychodu lub zachowaniem jego źródła.
Niedopełnienie obowiązków płatnika przy transakcjach zagranicznych – brak poboru podatku u źródła (WHT) przy zakupie licencji oprogramowania (np. SaaS od zagranicznych gigantów technologicznych) lub usług reklamowych na zagranicznych portalach społecznościowych bez posiadania certyfikatu rezydencji podatkowej kontrahenta.
Przekroczenie terminów raportowania – opóźnienia w wysyłce plików JPK_V7 czy deklaracji CIT-8. Nawet jeśli spółka nie ma podatku do zapłaty, sam brak terminowego złożenia deklaracji stanowi czyn zabroniony na gruncie Kodeksu karnego skarbowego (KKS).

Odpowiedzialność członków zarządu za zaległości podatkowe

Największym ryzykiem dla osób zarządzających spółką z o.o. jest osobista odpowiedzialność za jej długi podatkowe. Choć wspólnicy spółki odpowiadają jedynie do wysokości wniesionych wkładów, to członkowie zarządu ponoszą znacznie szerszą odpowiedzialność. Zgodnie z art. 116 Ordynacji podatkowej, członkowie zarządu odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem osobistym za zaległości podatkowe spółki, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

Członek zarządu może uwolnić się od tej odpowiedzialności tylko w nielicznych przypadkach, wykazując, że:

We właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym samym czasie otwarto postępowanie restrukturyzacyjne.
Niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy.
Wskazał mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Dodatkowo, za naruszenie obowiązków podatkowych i płatniczych członkowie zarządu mogą ponosić odpowiedzialność karną skarbową. Mandaty i kary finansowe nakładane na podstawie KKS obciążają bezpośrednio osobę fizyczną (np. prezesa zarządu), a nie spółkę.

Praktyczny przykład rozliczenia podatkowego w spółce z o.o.

Aby lepiej zobrazować, jak w praktyce funkcjonują obowiązki podatnika i płatnika, przeanalizujmy sytuację fikcyjnej spółki „Omega” Sp. z o.o. w wybranym miesiącu rozliczeniowym (np. marzec).

Stan faktyczny:

Spółka „Omega” Sp. z o.o. jest czynnym podatnikiem VAT i rozlicza się na zasadach ogólnych CIT (stawka 9% jako mały podatnik).
W marcu spółka osiągnęła przychód ze sprzedaży krajowej w wysokości 100 000 zł netto (+ 23 000 zł VAT należny).
Spółka poniosła koszty operacyjne (zakup towarów, najem biura, media) w wysokości 50 000 zł netto (+ 11 500 zł VAT naliczony).
Spółka zatrudnia dwóch pracowników na umowę o pracę. Łączne wynagrodzenie brutto wynosi 15 000 zł. Zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) pobrana od ich wynagrodzeń wynosi 1 200 zł.
Wspólnikowi wypłacono dywidendę w wysokości 10 000 zł brutto. Zryczałtowany podatek dochodowy (19%) od tej dywidendy wynosi 1 900 zł.

Rozliczenie obowiązków spółki jako podatnika:

Podatek VAT (do 25 kwietnia): Spółka sporządza plik JPK_V7M. Oblicza podatek do wpłaty: VAT należny (23 000 zł) minus VAT naliczony (11 500 zł) = 11 500 zł. Kwotę tę spółka wpłaca na swój mikrorachunek podatkowy do 25 kwietnia.
Podatek CIT (do 20 kwietnia): Spółka oblicza dochód podatkowy za marzec: Przychody (100 000 zł) minus Koszty uzyskania przychodów (50 000 zł kosztów operacyjnych + 15 000 zł wynagrodzeń brutto + składki ZUS obciążające pracodawcę, załóżmy łącznie koszty = 68 000 zł). Dochód wynosi 32 000 zł. Zaliczka na CIT (9%) wynosi 2 880 zł. Kwotę tę spółka wpłaca na swój mikrorachunek podatkowy do 20 kwietnia.

Rozliczenie obowiązków spółki jako płatnika:

Zaliczki na PIT od wynagrodzeń (do 20 kwietnia): Spółka pobrała od pracowników zaliczki w kwocie 1 200 zł. Jako płatnik, ma obowiązek przelać tę kwotę do urzędu skarbowego do 20 kwietnia. Kwota ta zostanie wykazana w rocznej deklaracji PIT-4R oraz indywidualnych informacjach PIT-11 na początku kolejnego roku.
Podatek od dywidendy (do 20 kwietnia): Spółka jako płatnik pobrała 1 900 zł podatku od wypłaconej wspólnikowi dywidendy. Kwotę tę musi wpłacić do urzędu skarbowego do 20 kwietnia, a w kolejnym roku wykazać w deklaracji PIT-8AR.

W powyższym przykładzie wyraźnie widać, że w tym samym miesiącu spółka „Omega” Sp. z o.o. musiała dokonać czterech różnych przelewów podatkowych, z czego dwa dotyczyły jej własnych zobowiązań (CIT i VAT – rola podatnika), a dwa dotyczyły podatków należnych od innych osób (PIT od pracowników i PIT od dywidendy wspólnika – rola płatnika).

Podsumowanie

Prawidłowe wywiązywanie się z obowiązków podatnika i płatnika w spółce z o.o. wymaga nie tylko specjalistycznej wiedzy, ale również doskonałej organizacji pracy i terminowości. Rozróżnienie tych dwóch ról ma kluczowe znaczenie dla właściwego księgowania operacji gospodarczych oraz sporządzania deklaracji podatkowych. Każde uchybienie w tym zakresie może prowadzić do poważnych konsekwencji finansowych dla spółki oraz osobistej odpowiedzialności członków jej zarządu. Dlatego też kluczowym elementem zarządzania ryzykiem podatkowym w spółce z o.o. jest współpraca z wykwalifikowanym biurem rachunkowym lub doradcą podatkowym, który pomoże w bieżącej kontroli rozliczeń i zapewni zgodność działań przedsiębiorstwa z dynamicznie zmieniającym się prawem podatkowym.